Projektant Finn Juhl w swoim studio w Nyhavn. Siedzi na swoim projekcie , tj. sofie 46. Widoczny na zdjęciu fragment wnętrza ukazuje jego fascynację sztuką rumuńskiego rzeźbiarza Constantina Brâncușiego. Źródło zdjęcia:
https://finnjuhl.com/about/about-finn-juhl
Finn Juhl przyszedł na świat w 1912 roku w Frederiksbergu, a jego życie zaczęło się od tragedii: matka zmarła trzy dni po porodzie. Wychowywany przez surowego, praktycznego ojca–kupca, dorastał w atmosferze oczekiwań, że zostanie kimś „rozsądnym”, a nie artystą. Już jako młody chłopak zafascynował się historią sztuki, lecz ojciec stanowczo nakazał mu studiować architekturę — i Juhl uległ presji, choć nie był to wybór jego serca. Po zdaniu egzaminu maturalnego w gimnazjum Skt. Jørgens w 1930 roku Finn Juhl został przyjęty do Szkoły Architektury Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych, którą uczęszczał w latach 1930–1935. Studiów tych nie ukończył formalnie, jednak w 1940 roku został przyjęty do Akademickiego Stowarzyszenia Architektów (Akademisk Arkitektforening) przez komisję kwalifikacyjną.
Nie wspominano o nim jako o ekscentryku czy dziwaku; przeciwnie, był cichy, refleksyjny i skromny. Pracował metodycznie, ale jednocześnie miał niezwykle wrażliwą, artystyczną duszę, która domagała się własnych dróg. Gdy w latach 30. trafił do pracowni Vilhelma Lauritzena, zajmował się przede wszystkim projektowaniem wnętrz gmachu Radia (Radiohuset). Realizacja tego dużego zadania wnętrzarskiego ujawniła jego wybitny talent w tej dziedzinie i zadecydowała o dalszym kierunku jego działalności zawodowej.
W 1945 roku rozpoczął samodzielną praktykę, jednocześnie pracując jako starszy wykładowca w Szkole Projektowania Wnętrz Mieszkalnych (Frbg. Tekniske Skole). W tym okresie zdobył aż 16 nagród w konkursach meblarskich oraz wziął udział w 22 wystawach organizowanych przez cech stolarzy. jego
W projektowaniu mebli był outsiderem. Łamał zasady duńskiego funkcjonalizmu, który preferował prostotę i racjonalność. Juhl natomiast tworzył meble jak rzeźby — miękkie, organiczne, pełne emocji i plastycznych linii. Odważył się odejść od obowiązujących kanonów.
Połączenie wrażliwości artysty i uporu dziecka, które nie zgodziło się całkowicie na plany ojca, sprawiło, że rozwijał się „po swojemu”. Nie miał klasycznego wykształcenia stolarskiego, co paradoksalnie stało się jego siłą — nikt nie nauczył go myśleć szablonowo. Dzięki temu jego projekty, współtworzone ze stolarzem Nielsem Vodderem, wyglądały jak nic innego w ówczesnej Danii.
Jego droga zmieniła się po 1948 roku, gdy poznał amerykańskiego architekta i kuratora designu, Edgar Kaufmann Jr. — to spotkanie okazało się przełomowe. Kaufmann Jr. przedstawił jego prace w magazynie „Interiors”, co otworzyło Juhlowi drzwi do Stanów Zjednoczonych i umożliwiło jego ekspansję poza Danię. Juhl, dotąd traktowany w ojczyźnie z rezerwą, nagle stał się twórcą, którego projekty zaczęto produkować masowo, ale wciąż z ogromnym szacunkiem dla jakości. Sławę przyniosło mu m.in. krzesło Chieftain Chair (FJ 49A). Nazwę „Høvdingestol” („krzesło wodza”) zasugerował projektant. Unikał nazwy „krzesło królewskie”, choć – jak głosi anegdota — król Danii usiadł na nim podczas wystawy.
Juhl nie ograniczał się wyłącznie do mebli. W latach 50. i 60. wykonywał liczne projekty wnętrz: od butików i sklepów w Kopenhadze, przez eleganckie przestrzenie wystawiennicze, aż po duże realizacje międzynarodowe — m.in. wnętrza samolotów i biura dla linii Scandinavian Airlines (SAS), a także wnętrza ambasady Danii w Waszyngtonie. Kulminacją było zaprojektowanie sali posiedzeń dla United Nations w Nowym Jorku.
Choć w latach 50. i 60. był jednym z najważniejszych duńskich designerów, później jego popularność przygasła, by odżyć dopiero pod koniec życia i po jego śmierci. Dopiero wtedy w pełni zrozumiano, że był pionierem, który wyprzedził epokę — nie krzykliwym ekscentrykiem, ale cichym, konsekwentnym wizjonerem, wierzącym, że meble mogą być poezją formy.
Projektant był i jest ceniony w Japonii.Japońska estetyka (lekkość formy, „unoszone” siedziska, separacja elementów) dobrze rezonowała z jego stylem. pzrykładami są Japan Chair i Japan Sofa: projektowane w 1957 r., Współcześnie projekty Juhla są szczególnie popularne w Japonii i często tam produkowane.
Dom Finna Juhla w Charlottenlund, obok muzeum Ordrupgaard, został zaprojektowany i zbudowany przez niego w latach 1941–1942 jako prywatna rezydencja. Jest jednym z nielicznych domów Juhla, które przetrwały w niemal niezmienionym stanie, z oryginalnym układem, zabudową i umeblowaniem. Wnętrze traktowane jest jako Gesamtkunstwerk — każdy element, od architektury, przez meble, aż po dzieła sztuki, tworzy spójną, harmonijną całość. W domu znajdują się słynne projekty mebli Juhla, takie jak Chieftain Chair, Poet Sofa czy Silver Table. Fotele, kanapy, stoliki – wszystko tu ma organiczne kształty, które łączą komfort z artystyczną estetyką. W sypialni i jadalni kolory są stonowane, a detale – lampy, półki, drobne przedmioty – nadają wnętrzom osobisty charakter i ciepło. Dom Finna Juhla to lekcja designu w praktyce. Przestrzeń opowiada historię o człowieku, który ją stworzył.
Dom Finn Juhl’a
Foto by John-Lord-from-Edinburgh-Scotland-Finn-Juhls-Hus-CC-BY-2.0- httpscommons.wikimedia.orgwindex.phpcurid54050734
Pokój z krzesłami NV45 (po prawej) oraz modelem NV44 (po lewej)
Szafka Sideboard FJ z kolorowymi szufladami jest ukłonem w stronę teorii barw Goethego.
Japońskie krzesło, drewno orzechowe
źródła zdjęć i informacji:
https://biografiskleksikon.lex.dk/Finn_Juhl
https://de.wikipedia.org/wiki/Finn_Juhl
https://finnjuhl.dk/om/om-finn-juhl