Johan łowi pięknego szczupaka (Johan fångar en fin gädda) – niedatowana (choć wedle niektórych źródeł z 1905 roku) barwna litografia Carla Larssona doskonale wpisuje się w kalendarzowy rytm jesienno-zimowych odłowów.
Kompozycja i nastrojowość sceny przy stawie budzą skojarzenia z obrazami Józefa Chełmońskiego. Dostrzegamy podobną wrażliwość na naturę, światło i chwilę zawieszoną między codziennością a poetyckością. Litografia Larssona utrzymana w naturalistyczno‑lirycznej palecie niebieskawych szarości, jasnych brązów i akcentów zieleni przedstawia motyw stawu — temat często pojawiający się na jego obrazach, a także u innych artystów sztuki przełomu wieków.
Kompozycja i akcja obrazu skupiają się na Johanie wyciągającym szczupaka z sieci. Mężczyzna znajdujący się na rufie prostej, drewnianej łódki, stanowi centralny punkt sceny, wokół którego rozgrywa się całe wydarzenie. Delikatnie zarysowane sieci rybackie, częściowo zanurzone w wodzie, dodają scenie subtelności, choć jednocześnie przypominają o praktycznym aspekcie połowów.
Szczupak — czujny władca toni, majestatu wody i natury — uchodzi w tradycji za symbol sprytu oraz żywiołowej, „wodnej” energii natury. W baśniach ryba ta czasami strzeże tajemniczych przejść między światem ludzi, a królestwem jezior.
źródło obrazu: WikiArt.org.htm